دوستت خواهم داشت در سکوت، مبادا در صدایم توقعی باشد که خاطرت را بیازارد!


***

چه زیبا گفتم دوستت دارم
چه صادقانه پذیرفتی
چه فریبنده آغوشم برایت باز شد
چه ابلهانه با تو خوش بودم
چه کودکانه همه چیزم شدی
چه زود به خاطره یک کلمه مرا ترک کردی
چه ناجوانمردانه نیازمندت شدم
چه حقیرانه واژه غریبه خداحافظی به من آمد
چه بی رحمانه من سوختم

***

یادمان باشد: وقتی کسی را به خودمان وابسته کردیم!
در برابرش مسئولیم…
در برابر اشک هایش،
شکستن غرورش،
لحظه های شکستنش در تنهایی و لحظه های بی قراریش…
و اگر یادمان برود!
در جایی دیگر سرنوشت یادمان خواهد آورد،
و این بار ما خود فراموش خواهیم شد…